css3.gr

Για περιεχόμενο έχουμε μιλήσει. Και ξαναμιλήσει. Και ξαναμιλήσει. Όποιος δεν έχει μάθει μέχρι στιγμής το motto του Γιάννη, ότι δηλαδή το περιεχόμενο είναι βασιλιάς, θα τιμωρηθεί παραδειγματικά με δήμευση του λογαριασμού του στο Twitter (άντε, στο Facebook).

Για περιεχόμενο θα ξαναμιλήσουμε όμως. Πιο συγκεκριμένα, για τον τρόπο με τον οποίο το περιεχόμενο εμφανίζεται σε τρία από τα πιο μεγάλα τεχνολογικά / social media / you name it blogs της παγκόσμιας μπλογκόσφαιρας: το Techcrunch, το ReadWriteWeb και το Mashable. Για να μη λέτε ότι γκρινιάζω μόνο για την εμφάνιση των ελληνικών blogs…

Θα σας εκμυστηρευτώ κάτι.

Είμαι άσχετη από SEO. Τελείως. Για αρκετό καιρό πίστευα ότι το SEO ήταν ίδιο με το CEO και αναρωτιόμουν γιατί αναφέρονταν σε διευθυντές και διευθύντριες χρησιμοποιώντας ουδέτερο πρόσωπο. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω το CPA από το CPC και δεν έχω ιδέα πώς να ανεβάσω το Google PageRank μου - ούτε καν από τί αυτό εξαρτάται.

Ακούγεται θλιβερό - αλλά είναι αλήθεια. Μπορεί ο Αλέξανδρος να κηρύττει ότι ο designer πρέπει να ξέρει λίγο απ’όλα, αλλά πολλά είναι αυτά που δεν ξέρω. Μέσα σε αυτά και το SEO.

Τα print styles είναι ένα από τα σημαντικότερα, κατά την ταπεινή μου άποψη, κομμάτια ενός ενημερωτικού site. Αρκετοί χρήστες εξακολουθούν μέχρι σήμερα να τυπώνουν ειδήσεις με σκοπό να τις διαβάσουν αργότερα, όσο ...επίπονο στο περιβάλλον κι αν αυτό ακούγεται.

Τα print styles όμως είναι και ένας καλός τρόπος να “ξεχωρίσεις” το content από όλα τα παρελκόμενα: μενού πλοήγησης, sidebars, διαφημίσεις και χίλια άλλα που καταφέρνουν να βρουν μια θέση στη σελίδα μας. Ύπάρχουν αρκετοί χρήστες που  χρησιμοποιούν το print preview για να διαβάσουν με την ησυχία τους κάποιο άρθρο, ελεύθεροι από κάθε ενόχληση (προφανώς οι συγκεκριμένοι ίσως να μη γνωρίζουν ακόμη για το bookmarklet Readability, μια εξαιρετικά χρήσιμη javascript λειτουργία που με ένα κλικ “ξεκαθαρίζει” το περιεχόμενο της σελίδας).

Σε πρόσφατη αναζήτησή μου για τα πιο ενδεικτικά print styles που χρησιμοποιούν μεγάλα ενημερωτικά sites εξεπλάγην. Αν και τα περισσότερα από αυτά προσφέρουν κάποιου είδους λειτουργία printing έτοιμη, τα περισσότερα δεν διαθέτουν καθόλου default print styles, με αποτέλεσμα η εκτύπωση να μην διαφέρει και πολύ από την online μορφή του άρθρου, σπαταλώντας χαρτί, μελάνι και χώρο. Επιπλέον, τις περισσότερες φορές τα font-sizes για το web δεν είναι κατάλληλα για το χαρτί, με καταστροφικά αποτελέσματα κυρίως για τα νεύρα των τριγύρω (”Ζαχαρένιααααα, γιατί τα ‘βγαλε τόσο μικρά;”).

Ελάτε παρέα να δούμε μαζί την έντυπη μορφή τριών από τα μεγαλύτερα ενημερωτικά sites του Διαδικτύου.

Σήμερα θα μιλήσουμε για τον καταστροφέα των κόσμων, το διαφθορέα πολιτισμών, τη νέμεση όλων των web designers ανά τον κόσμο, τον Internet Explorer 6 (θα μου συγχωρήσετε το αρσενικό πρόσωπο, είναι ευκολότερο να προσωποποιηθεί έτσι).

Πρόκειται για έναν από τους πιο συχνούς πονοκεφάλους των ανθρώπων που δημιουργούν websites, τόσο λόγω των πολυάριθμων προβλημάτων που παρουσιάζει στην απόδοση του CSS όσο και στις διαφορές που παρουσιάζει στο Javascript rendering, σε σχέση με τους λεγόμενους “σύγχρονους” browsers (Firefox 3, Safari, Opera, Internet Explorer 7).

Υπάρχουν τελικά τρόποι να μειώσουμε τον χρόνο που απαιτείται για την επίπονη μετάβαση κάθε project στον Internet Explorer 6;

Ακολουθούν μερικές συμβουλές, βασισμένες στην προσωπική μου εμπειρία.

Έχει συμβεί σε όλους μας - πολλές φορές.

Ξεκινάει το Photoshop, File > New (Ctrl-N, Cmd-N, ό,τι προτιμάτε), web-safe διαστάσεις, ένας λευκός καμβάς, και το κενό. Ή αλλιώς, πολλές ώρες δουλειάς σε ένα design, αλλαγές, ξανά αλλαγές κι έπειτα μερικές αλλαγές ακόμα, και κάπου εκεί κολλάμε. Καμία πρωτότυπη (ή έστω υποφερτή) ιδέα δεν έρχεται στο μυαλό και όλες οι αλλαγές μοιάζουν ανούσιες και βαρετές.

Και κάπως έτσι, εγένετο designer block.

Θέλω να πιστεύω (ελπίζω) ότι δεν είμαι η μόνη που φοβάμαι αυτή τη φάση όσο λατρεύω την αντίθετη, όπου όλα είναι βατά και έχουν βρει το δρόμο τους, το design διαμορφώνεται σχεδόν μόνο του και τα λεπτά περνάνε ευχάριστα και δημιουργικά. Δυστυχώς, όσο αυξάνεται ο όγκος της δουλειάς αλλά και η ποσότητα της σχετικής πληροφορίας με την οποία βομβαρδιζόμαστε καθημερινά, τέτοια κρούσματα ολοένα και πυκνώνουν.

Πώς όμως μπορούμε να ξεπεράσουμε (ή και να προλάβουμε) αυτή την κατάληξη;